پک مهر دخیل و تسبیح باکس مقوایی

تسبیح رشته‌ای از گره ها، یا دانه‌های گیاهی، سنگی، گلی، پلاستیکی و شیشه ای می باشد که با آن شمار ذکرها و اوراد و… را نگاه می‌دارند. استفاده از تسبیح برای به خاطر سپردن شمار ذکر و دعاها که احتمالاً از شمارش دانه‌های ریگ و گره زدن نخ شروع شده، در میان پیروان بیشتر ادیان و مسلمانان متداول بوده است. همچنین در بسیاری از ادیان جهان، از تسبیح برای همین کار استفاده می‌شود. با توجه به اعتقاداتی که شیعیان دارند، حضرت زهرا (سلام الله علیها) از اولین افرادی بودند که در اسلام از تسبیح استفاده کردند. از مشهورترین کاربردهای تسبیح نزد شیعیان قرائت تسبیحات حضرت زهرا (سلام الله علیها) پس از نماز است. کلمه تسبیح در متون فارسی و عربی به معنای سُبحه نیز به کار رفته است.

توضیحات جامع در مورد تسبیح:

1. تاریخچه تسبیح

خاستگاه تسبیح را آسیا دانسته‌اند، اما به‌روشنی مشخص نیست که مردم کدام سرزمین آسیایی مبتکر آن بوده‌اند. تسبیح به ظاهر در بسیاری از تمدنهای کهن به عنوان ابزار ثبت اعداد، روزها و… کاربرد داشته است. در چین باستان مردم رشته‌هایی نخ با گره‌های مختلف به کار می‌بردند. در بسیاری از جامعه‌های کهن مانند یونان، روم، مصر و هند از تسبیح برای پاسداشت روزهای جشن و آیینها، یا از آن همچون طلسم و تعویذ و وسیلۀ تفأل و تزیین، یا نشانۀ ورود به مرحله‌ای خاص در آیین تشرف، استفاده می‌کردند. با گذشت زمان و تحول و پیشرفت فرهنگ، کاربری‌های ابزاری تسبیح در جامعه‌ها محدودتر شد و بیشتر جنبۀ دینی و کاربری مذهبی یافت.

2. جنس انواع تسبیح

با استفاده از مواد گوناگون بسیاری میتوان تسبیح را ساخت:

• تسبیح هایی که به وسیله گل ساخته شده اند. مانند تسبیح‌های ساخته شده از تربت امام حسین (علیه السلام) که بین شیعیان رایج است.
• چوب، میوه و هستۀ میوۀ برخی درختان مانند زیتون، آبنوس و خرما نیز در ساخت این ابزار با ارزش مورد استفاده قرار می گیرند.
• بلور، کریستال، شیشه و پلاستیک نیز در ساخت این وسیله استفاده می شوند.

3. بخش‌های تسبیح

هر تسبیح از چند بخش تشکیل می‌شود:

• سر تسبیح یا منگوله: هر تسبیح دارای یک یا دو منگوله است. منگوله‌های برخی تسبیحهای نفیس، زربافت یا نقره بافت است.
• شیخک: مهره‌ای مخروطی شکل در زیر منگوله که بزرگ‌تر از دیگر مهره‌هاست. در برخی مناطق شیخک را «‌خلیفۀ سُبحه‌» یا صوفی، امام و محراب سبحه نیز می‌نامند.
• عدسک: دو مهره شبیه عدس که کوچک‌تر از دیگر مهره‌ها هستند و گاهی از جنس دیگری ساخته می‌شوند، و دانه‌های تسبیح را به 3 قسمت تقسیم می‌کنند.
• تعداد دانه ها: در مدلی که به عنوان تسبیح 101 دانه ای شناخته می شوند، عدسک ها دانه ها را به سه دسته 33 دانه ای تقسیم می کنند، که 99 دانه در سه دسته 33 تایی می باشند و با دوتا عدسک جمعا 101 دانه می شوند.

4. کاربرد تسبیح در ادیان مختلف

کاربرد تسبیح در تمام ادیان بزرگ جهان کم و بیش مرسوم بوده است. در اسلام، تسبیح به عنوان وسیله‌ای برای ذکر خدا و تأمل در معنویت مورد استفاده قرار می‌گیرد. در هندوئیسم و بودیسم به عنوان وسیله‌ای برای تعبیر و تجسم معنویت و تأمل به کار می‌رود. در مسیحیت، تسبیح‌ها به نام “روزاری” (Rosary) شناخته می‌شوند و به عنوان وسیله معنوی برای تأمل و دعا مورد استفاده قرار می‌گیرند. در یهودیت، تسبیح‌ها به عنوان تفکری برای تکرار سفر‌های مذهبی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

همچنین پیشنهاد میشود از تسبیح تربت 33 دانه نیز دیدن فرمایید.

کاربرد و نحوه استفاده:

• شمارش اذکار: تسبیح برای شمارش اذکار مانند “الله اکبر”، “الحمدلله” و “سبحان الله” استفاده می‌شود.
• تمرکز در عبادت: استفاده از تسبیح به فرد کمک می‌کند تا تمرکز بیشتری در هنگام دعا و ذکر داشته باشد.
• آرامش ذهنی: حرکت مداوم دانه‌های تسبیح می‌تواند به آرامش ذهنی و کاهش استرس کمک کند.

مزایای استفاده از تسبیح:

• تقویت ایمان: با یادآوری مداوم اذکار، ایمان فرد تقویت می‌شود.
• افزایش تمرکز: استفاده از تسبیح باعث افزایش تمرکز در عبادات روزانه می‌شود.
• قابل حمل بودن: تسبیح‌ها کوچک و سبک هستند، بنابراین به راحتی قابل حمل‌اند.

نتیجه‌گیری:

تسبیح نه تنها ابزاری کاربردی برای عبادت است، بلکه هدیه‌ای ارزشمند برای عزیزان نیز محسوب می‌شود. استفاده از تسبیح یک عمل عبادی و یک سنت فرهنگی غنی است که ارتباط معنوی عمیقی با تاریخ اسلام دارد. در بیشتر زیارتگاه‌ها و شهرهای مذهبی، تسبیح در کنار مُهر از انواع سوغاتها به شمار می‌آید و ازاین‌رو خرید و فروش تسبیح و مشاغلی همچون تسبیح بندی در آن شهرها رواج دارد. معمولاً زائرین اماکن مقدس مُهر و تسبیح‌های تبرک شده از زیارتگا‌ه‌ها را به عنوان سوغات همراه خود برای دوستان و آشنایان به ارمغان می برند.